“Ölme eşeğim ölme Yonca büyür de yersin”.

Günün yarısını 4 yapraklı yonca aramaya ayırdım. Olmayacağını bile bile.
Yoncanın yeşil yaprakları 3 kanatlı. Sarı çiçekleri 5 çenekli 5 kanatlı.
Yonca malum iyi bir hayvan besini, hele süt verimi için birebir.
Lalekent’te yoncalar çiçek açtı. Ekşi-mayhoş çiçek sapları salatada, omlette güzel oluyor. Hardal, ebegümeci, yabani turp gibi başka yeşillikler de fışkırdı topraktan. Öyle ya NARDOĞAN geçeli, AYAZATA toprağa ilk tohumu vereli 38 gün oldu yani gün yaza döndü.
Bu yıl da kışı devirdik. Ortalama 10 derece sıcaklıkla ve neşeli yağmurlarla.
Şimdi yonca zamanı. Lalekent dirilmeye, yer yer ağaçların arasından kahkaha yansımaları duyulmaya başladı. Buralarda her mevsim farklı farklı bitki örtüleri, farklı farklı beşer esintileri hüküm sürüyor.
Elliği kıt (asosyal-geçimsiz) birkaç kişi çıkarsa Lalekent’in hümanist potansiyeli törpüler nasılsa.
Ezcümle keyifler tıkırında. Ya nasip bir dahaki kışa.

İbrahim DURMUŞ

WordPress.com ile böyle bir site tasarlayın
Başlayın